Danielle – De foto en zijn verhaal

Deze foto heb ik gekozen omdat deze voor mij een waarde heeft. Het is de finishfoto van de HandbikeBattle in 2018. Een jaar waarin ik hard heb getraind en uren van krachttraining in gestoken heb.  En dat ik iedere donderdagavond vanuit mijn woonplaats op en neer ging naar revalidatiecentrum Blixembosch om te trainen met het team van de Libra Bikers. Als je ergens voor gaat dan doe je het meteen goed. 

Dit was de eerste HandbikeBattle die ik reed in Oostenrijk. Waar ik in 2017 aan het traject HandbikeBattle begonnen ben. En dat we vanaf januari 2018 capaciteitstraining bij Blixembosch moesten doen. Dit was een soort circuit waarin wij binnen een bepaald aantal minuten een x aantal oefeningen moesten doen, waaronder squats, opdrukken, met een bal tegen de muur gooien, gewichten heffen. Dit was écht heel erg zwaar. Vandaar dat je dus in de sportschool eenmaal per week krachttraining moest doen. Maar het was wel altijd heel gezellig met ons team gezamenlijk in de sportzaal al deze oefeningen doen. 

Daar hebben wij toen het teamverband opgebouwd waar we nu nog het plezier uit halen en onze reünie houden en gezamenlijk nog handbiken. Zo’n hecht team had de begeleiding van Blixembosch nog niet gezien. 

Zo hadden wij ook in aanloop naar de HandbikeBattle 2018 de gezamenlijke trainingsdag in Limburg. Daar moesten we al vroeg zijn en gingen dan een stukje in de omgeving van Limburg handbiken. Dat is natuurlijk iets anders dan vlak handbiken. Maar gelukkig had ik goed getraind op mijn tacx (hometrainer) volgens mijn schema wat opgesteld was tijdens de inspanningstest die je moest doen om toegelaten te worden tot de HandbikeBattle. En het ging mij dus redelijk goed af. Het was een leuke en leerzame dag in Limburg.  Toen was het inmiddels mei en we hadden onze tweede inspanningstest bij Blixembosch gehad. En zaten ongeveer drie weken voor het vertrek naar Oostenrijk. 

"Na een tocht van vijf uur was ik boven..."

Ik vertrok op 6 juni al naar Oostenrijk samen met mijn ouders. Wij waren er iets eerder dan de rest van het team . Die op zondag kwam. Wij vertrokken de woensdag ervoor, zodat ik nog even kon acclimatiseren en bijkomen van de reis ernaartoe. En ook kon wennen met mijn longen aan de hoogte. Het is toch heel anders op hoogte, in de bergen dan dat je vlak traint.

Ik had dan nog wel geen handbike, die kwam met Blixembosch mee, maar met de auto kon je wel de Kaunertaler Gletsjer op rijden en wat gaan drinken bij een restaurant. Op zondag begon toen de HandbikeBattle en ging ik naar het pension waar ik verbleef met het team. De familie verbleef in een ander hotel. Vanaf maandag begon het trainen op de Kaunertaler Gletsjer met de teams van de Revalidatiecentra. Er stond een bochtenclinic op het programma, hoe je de bochten moet leren aansnijden. Het zijn tenslotte wel haarspeldbochten die je gaat rijden met je handbike. 

Toen was op donderdag de wedstrijddag en moesten wij al vroeg verzamelen bij het startpunt. Daar stond je dan nog wel even stil in je handbike om te wachten totdat je mocht starten. Ik wist dat ik goed getraind was en had er heel veel zin in. Dus ik begon aan mijn Battle. En kwam onderweg drie rustpunten tegen.  En ik reed met een fysiotherapeut en mijn vader naar boven toe. Na een tocht van ongeveer vijf uur was ik boven op de Kaunertaler Gletsjer en konden mijn oom en moeder zien hoe ik moe maar voldaan boven kwam.

Bij de finish is deze foto van mij genomen. Vandaar dat ik een bijzondere herinnering aan deze foto heb.

Liefs,

Danielle

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *