Jasco, deel 1 -Anja’s gedachten

Blogger Anja met Jasco

Ik heb een hele mooie taak mogen hebben in het leven van mijn neef Jasco van Wijk. Ik ben namelijk voor een lange tijd zijn inspiratie-bron geweest.

In deze column wil ik jullie meenemen in een stukje van zijn leven en uitleggen wat voor mij die taak heeft betekend. Hoe het mijn leven heeft verrijkt en hoe moeilijk het was om met het vonnis van mijn neef om te gaan. Dit verhaal is eigenlijk ook weer wat lang, maar zal de belangrijke momenten
eruit lichten. We gaan even met mijn gedachten terug naar ongeveer 4 jaar geleden. 

Jasco heeft ongeveer 3 jaar gevochten tegen slokdarmkanker. Een ernstige vorm van kanker waarvan de prognose niet heel goed is. Het begon bij hem me dat het eten ineens heel slecht ging. Niet lang daarna ging hij naar de dokter. Na diverse onderzoeken kwam eruit dat hij slokdarmkanker had. De eerste keer dat hij het had konden ze hem nog opereren. 

Dan zou er een gedeelte van zijn slokdarm en maag verwijderd worden. De operatie was geslaagd en het ging lange tijd wat beter met hem. Hij pakte zijn leven weer op en het ging
zo zijn gangetje, tot het moment dat het weer terug keerde. Jasco vond mij altijd een voorbeeld voor hoe je omgaat met je beperking, dus doopte hij mij om tot zijn inspiratiebron. Onze band werd hierdoor alleen maar sterker. Als ik merkte dat het niet goed met hem ging, stuurde ik hem een appje en dat gaf hem weer kracht om verder te kunnen gaan. Wij hielden elkaar op de been en trokken elkaar uit het dal als dat nodig was. 

Op een woensdagmiddag kwam Jasco langs. Hij had cadeau ’s voor me bij als dank voor wat ik voor hem deed. Die middag werd een hele bijzondere middag. Er werd gepraat over hoe het met hem ging, en dat was helaas niet goed. Jasco vond de Alpe d’HuZes heel belangrijk. Hij heeft hem zelfs een keer gelopen. Er word dan met een beklimming heel veel geld opgehaald voor onderzoek naar de ziekte. Voor de opening van dat evenement was hij op zoek naar een rolstoel. Want met zijn gezondheid ging het niet zo goed. Ik zag de oproep op Facebook en twijfelde geen moment. Ik stuurde hem een bericht dat hij mijn duwstoel wel kon gebruiken. Over hoe ik de dag dan doorkwam, dat kwam wel goed. Maar hij kon dan naar de opening. Dat was heel bijzonder om voor hem te kunnen doen.

Vanaf dat moment ging het iedere keer dat ik iets hoorde slechter met hem. Maar het lukte ondanks alles om nog levensgeluk te ervaren. Vanaf het moment dat het echt slecht met hem ging, in de laatste levensfase van Jasco, merkte ik aan mezelf dat het werken niet meer lukte. Ik heb toen het beluit moeten nemen om te stoppen met werken voor dat moment. Ik heb zes weken niet gewerkt omdat het gewoon niet ging. Mijn gedachten waren alleen bij Jasco. Toen ik het besluit genomen had, werd pas duidelijk hoe moe ik was. Hele dagen heel moe en futloos was ik. Maar dat ik die tijd en rust om me voor te bereiden op wat komen ging, nodig had was wel duidelijk. Wat heb je dan gedaan al die tijd? Ik moest dealen met wat me te wachten stond en met mijn lichaam, zoals jullie eerder ook al hebben gelezen, is dat een hele opgave en ik kan je zeggen, dat was het ook.

De laatste keer dat ik Jasco levend gezien heb is 5 juni 2018 geweest. Deze dag staat in mijn geheugen en voor het complete verhaal neem ik jullie even mee naar die dag. We hadden afgesproken dat ik samen met mijn moeder bij Jasco op bezoek zou gaan. Er was
mij verteld dat het hoogstwaarschijnlijk de laatste keer zou zijn. Met dat in mijn achterhoofd
stapte we die dag in de auto en reden we naar Jasco. Toen we aankwamen zat hij heerlijk buiten aan een boterham met ei. Hij zat onder de parasol lekker te genieten van het eitje op
brood en was echt heel blij ons te zien. Nadat hij klaar was met eten gingen we aan de koffie met kletskoeken. Het was een warme dag dus ook dat deden we buiten. Het was weer de tijd van de tocht in Frankrijk waarbij hij heeft moeten besluiten om thuis te blijven vanwege
zijn ziek-zijn. Dat deed hem veel. Het ging voornamelijk over hoe het met hem ging en het was nog steeds aan hem te merken dat hij zeker nog niet op wou geven.

Na de koffie vond hij het tijd voor een echte  fotoshoot. We gingen naar binnen en hij nam plaats op de rand van het bed. Hij had ook een heel mooi hartjeskussen voor bij de foto’s want hij vond het belangrijk dat er straks een mooie herinnering aan deze dag was. We hebben heel veel mooie foto’s geschoten en de dg staat in mijn geheugen gegrift en die
komt er ook niet meer uit. Bij deze blog zal ook een van deze foto’s komen te staan.

Blogger Anja met Jasco

Het werd een middag met een lach en een traan en het moment van afscheid nemen was best ingewikkeld. Nu ik het zo weer op schrijf komt het gevoel van toen ook weer boven. Wat was deze dag fijn om mee te maken. Bij het afscheid zei hij nog dat hij nog een keer met de scooter naar Den Bosch zou komen. Maar deze dag was echt de laatste keer dat ik hem heb gezien.

Na ons bezoek aan  Jasco ging hij heel snel achteruit. 

De periode daarna heb ik heel veel met een Maria beeldje naast me bed geslapen. Dat gaf me de rust die ik nodig had om de dagen die ik nog door moest, door te komen. Tot 28 juni 2018, de dag dat Jasco om 14:10 uur zijn laatste adem uitblies.

In mijn volgende blog neem ik jullie mee in de tijd daarna. Wat gebeurde er met mij? Hoe heb ik het afscheid beleefd en hoe houden we de herinnering aan Jasco levend? Dat en meer in
deel 2 van het verhaal over het zijn van inspiratiebron.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *