Overprikkelingsbooster – Het is er nooit niet

Eind december kon ik mijn boosterprik halen. Ik had een afspraak gemaakt en kon dit keer terecht in Den Haag in het World Forum Centre. Nou ken ik het World Forum Centre wel van toen het, heeeeeel lang geleden, nog het Congresgebouw heette en ik weet dat het een groot gebouw is maar ik had geen idee hoe het ingericht zou zijn. Ik ben er dan ook al lange tijd niet meer geweest.

Ik kwam binnen in een heel lichte hal, nu moet ik er wel even bij zeggen dat het december was en dat is nou eenmaal een zware maand voor mensen met hersenletsel. Dit omdat de december-gebeurtenissen zich zo snel opvolgen dat je er niet van kan herstellen. Ik kan mijn batterij dus niet opladen. Gevolg is dat ik nog sneller overprikkeld en moe ben dan normaal. Dus toen ik die hal binnenkwam met al dat licht had ik spijt dat ik mijn zonnebril niet op had gedaan.

Grote, sterk verlichte ruimte

Vervolgens moest ik een vragenformulier invullen en omdat ik antistolling slik moest ik me melden bij de arts. Op zich geen probleem maar het licht en het feit dat het een heel grote hal is was wel een probleem, ik heb namelijk moeite met grote ruimtes.
Volgens mijn fysiotherapeut komt dat doordat ik moeite heb met de plaatsbepaling in die ruimte én omdat het een onveilige situatie is omdat er van alle kanten “gevaar” is. En met gevaar bedoel ik dat ik aan alle kanten omver gelopen kan worden en er is geen muur waar ik langs kan lopen.
Afijn, ik naar de arts en die vraagt hoe laat ik mijn medicijnen ingenomen had, ik noemde het tijdstip en hij gaf aan dat de werking dan nu op de top zat dus dat ik, zodra de naald uit mijn arm was, direct de plek moest afdrukken, 10 minuten lang goed afdrukken anders zou ik een flinke bloeding krijgen in mijn spier. Daar had ik natuurlijk weinig trek in zoals je zult begrijpen.

Daarna mocht ik me aanmelden bij het loket. Daar stond best een lange rij, tenminste dat vond ik, er waren 25 loketten en voor ieder loket stonden minimaal 6 mensen. Ik begin inmiddels al wiebelig te worden dus ik hoop dat het snel gaat maar als je dat hoopt duurt iedere minuut eigenlijk te lang.

Om me heen hoorde ik nog mensen zeggen dat het gelukkig niet zo druk was… hm dan lag het toch aan mij.
Eindelijk aan de beurt, geholpen door een vriendelijke dame en na een paar minuten mocht ik door naar de prik locatie. Ik merkte dat mijn rechterbeen wat zwabberde maar dat been heb ik even stevig toegesproken dat ie niet moest zeuren want het zou niet lang duren.

Dan kom ik van de hal in een andere open ruimte, net zo licht en net zo groot. Ik mag gelukkig gelijk door naar de prikdame en daar geef ik aan dat ik een probleem heb.
Ik leg uit dat ik direct moet afdrukken, 10 minuten lang en voordat ik uitgesproken ben tettert de dame, je kan na de prik doorlopen naar de zitruimte en daar moet je 15 minuten zitten dus er is geen probleem.
Ik leg de dame uit dat ik hersenletsel heb en dat ik niet én mijn arm kan afdrukken én lopen tegelijkertijd. Ik vertel haar dat als ik dat doe, ik dan omval.
Dat had ik niet moeten zeggen, zij hoorde namelijk alleen maar het woordje “omval” en zij riep direct de EHBO erbij. Ik heb nog gezegd dat dat niet nodig was maar dat ik gewoon moet blijven zitten waar ik zit als ik de prik krijg. De dame had de echo van het woord omvallen nog in haar oor dus luisterde verder niet meer.

De EHBO dame die erbij kwam was klein van stuk, niet erg, helemaal niet zelfs, maar ik ben op een haar na 1.80 meter en een tuimelaar inmiddels en dat is toch lastig begeleiden als kleinere dame. Iedere beeld denker ziet het nu wel voor zich denk ik 😊

Afijn de EHBO dame kreeg te horen dat ik om zou vallen, ik probeer het weer recht te zetten en zeg dat ik zeker niet flauwval maar dat ik hersenletsel heb… mijn woorden verdwenen in de grote ruimte, ze bereikten de dames niet. Ik probeer het nogmaals uit te leggen maar heb ineens een naald in mijn arm, geschrokken kijk ik ernaar maar zeg verder even niks meer. Nadat de naald eruit is gehaald zet ik mijn vinger op de zere plek 😉 en de dame van de EHBO wil me meenemen naar de ruimte met de stoelen.

Maar ja dat lukt natuurlijk niet, de dame schrikt omdat ik wankel en zij mij natuurlijk niet op kan vangen, ze trekt gauw een stoel bij en zegt dat ik op die plek moet blijven zitten.
Dan gaat ze met haar armen op haar rug voor me staan en kijkt me strak aan.
Ik weet dat ze kijkt of ik flauw ga vallen maar dat gaat niet gebeuren, wéér leg ik het uit en wéér komt het niet binnen. Sterker nog ze blijft mij maar vragen stellen en ik weet dat ze dit doet om mij te laten praten. Als je praat val je meestal niet flauw, dat trucje heb ik zelf al zo vaak uitgehaald bij mensen die flauwvallen met bloedprikken.

De EHBO dame blijft me nauwlettend in de gaten houden en na een paar minuten gaat mijn arm trillen, eerst een beetje maar algauw heel hevig. De EHBO dame kijkt ernaar en vraagt verschrikt… wat gebeurt er met je arm?? Ik leg uit dat ik erg overprikkeld raak en dat mijn arm dan gaat trillen. En dat dit komt door mijn hersenletsel. Zij kijkt met een zelfvoldane blik van “zie je wel, het is goed dat ik dit zo doe” en ik bedenk “je bent een lieve dame maar het komt omdat jij dit zo doet”

Want laten we wel wezen, deze EHBO dame deed wel heel erg haar best voor mij. Ze luisterde niet naar mij dat was wel jammer maar ze luisterde niet omdat ze niet wist wat hersenletsel en overprikkeling inhoudt en dat maakt het dan weer treurig.

Want na weer enkele minuten, zei ze, het is genoeg geweest, die arm gaat alsmaar erger trillen, je bent klaar. Ik gaf aan dat die 10 minuten onmogelijk om waren maar dat maakte haar niet meer uit. Ze maakte zich inmiddels ernstige zorgen en wilde me zo snel mogelijk weg hebben. Ik mocht niet meer via de normale weg naar buiten maar ik moest de kortste weg nemen van haar, dat was tegen de stroom in, dat zal een leuk beeld geweest zijn, een zwalkende ik met een kleine, bezorgde EHBO dame die om me heen bleef lopen met beveiliging…

Je zal begrijpen dat ik in het nieuwe jaar een bezoekje heb gebracht aan mijn huisarts. Ik heb hem uitgelegd dat dit geen doen is en dat ik dit echt niet meer wil op deze manier. Gelukkig kon hij zich er wel wat bij voorstellen en mocht er nog een keer een booster actie komen mag ik gewoon op de praktijk mijn prik halen.
Wel heb ik hem gevraagd of hij dan de muziek in de wachtkamer wat zachter kan zetten want echt….ook daar kwam ik weer overprikkeld vandaan.

Liefs van mij

  ꙭ 

One thought on “Overprikkelingsbooster – Het is er nooit niet

  1. MS Diva

    Zo herkenbaar, NAH is echt moeilijk uit te leggen. Je moet heel veerkrachtig zijn, want juist als ze het niet begrijpen kom je in situaties als deze.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *