#zelfzorgdag – Happy Jess

Als ik dit schrijf is het woensdag 1 september. Ik heb deze dag als #zelfzorgdag bestempeld en begrijp het idee er achter steeds beter. Sterker nog? Ik denk ik dat ik de hashtag #zelfzorgdag straks tot een kunst ga verheffen: zonder schuldgevoel, zonder dat ik in mijn gedachten mensen hoor zeggen “nou, Jess, stel je niet zo aan”. Wàt een zegen… 

Ik begin in de ochtend meteen goed met een potje online monopoly. En terwijl Ziggo Racing op de achtergrond een herhaling van de F1 op Spa laat zien, geniet ik van mijn cappu met chocoladepepernoten.

Chocoladepepernoten en een cappuccino

Maar het kriebelt om te schrijven, dus hoppatee, de laptop slinger ik aan en ik nestel mij in mijn rolstoel. Eerst plan ik de verhalen van Maxime en Danielle in voor morgen. Ik had het al eerder willen doen maar de dagen verlopen anders nu mijn jongste met haar opleiding is gestart. Ik merk dat het iets met mijn lijf doet: het ritme wat ik had is weg en klaarblijkelijk ben ik daar gevoelig voor. Begrijp me niet verkeerd: ik geniet enorm van onze momenten samen voor ze op de trein stapt en onze momenten van samen eten. Als ik iets gemist heb, dan is het dat laatste wel, maar het is even weer schakelen en daar heeft mijn lichaam een beetje last van.

Als het buiten druilerig weer is, dan gaan bij mij meteen de kaarsjes aan. ‘k Weet niet, maar het geeft me altijd een gevoel van gezelligheid. Dus als ik met mijn glas munthee klaar zit achter mijn laptop om alles in te plannen, is dat met heel veel fun en valt het dus voor mij zeker onder een #zelfzorgdag.

Dat het kriebelt om te schrijven is omdat ik gisteren met Naomi heb gesproken. Ze wilde eigenlijk wel minderen en het toeval wilde dat ik graag wat meer wilde alleen wanneer? Mijn dagen die ik “werk” voor Chronisch & Happy zijn allemaal goed gevuld: nog een dagdeel erbij was geen optie. 

Ik had dus voor mezelf al besloten “hier en daar” wat te schrijven. En dat was prima want geloof me: jullie stem plaats ik liever dan mijn eigen. Alleen na het gesprek met Naomi dacht ik er anders over en dus zitten jullie vanaf nu om de week opgescheept met een blog van mijn hand. Zoals deze… 

Eerlijkheidshalve moet ik even iets kwijt. Want hoewel dit een #zelfzorgdag moest worden, is dat niet helemaal gelukt.  

DAGBLAD VAN HET NOORDEN

Als ik na het inplannen van de blogs voor morgen, overmorgen en deels volgende week weer plat ga op mijn zorgbed in de woonkamer, lees ik dat het artikel over mij in het Dagblad van het Noorden staat. -slik-

Artikel Dagblad van het Noorden Jessica Poel

De kop liegt er niet om, evenals de tekst. Er is geen woord Spaans bij en ook geen Frans. Het maakt me blij, laat ik dat vooropstellen, maar tegelijkertijd voel ik ook dat er weer een vleug woede oplaait. Woede omdat het zover heeft moeten komen. Woede omdat ze van de gemeente Coevorden echt stront in hun oren hebben gehad. En ook in hun ogen, overigens. Ik heb tot de commissie het afdwong nooit een arts in mijn huis gezien. Na de laatste aanvraag van november 2020 (er zijn in totaal drie aanvragen geweest) is er überhaupt nooit iemand bij mij thuis geweest. Hoewel wethouder Joop Brink meerdere keren is aangeschreven, gaf hij niet thuis. En dat terwijl zijn thuis zo’n 800 meter bij mijn thuis vandaag staat. Niemand gaf thuis, alles werd in de wind geslagen. Alle fractievoorzitters zijn aangeschreven maar niemand deed iets. Niemand. Alle wethouders zijn aangeschreven maar niemand deed iets. Niemand. Ook de (inmiddels ex) burgermeester liet het afweten. Ik mag hopen dat onze huidige burgermeester meer empatisch inlevingsvermogen in zich heeft. 

Enniewee, het was een strijd van twee jaar, ik heb mijn eerste aanvraag gedaan in oktober 2019. Twee jaar… Heb je enig idee wat dat met een mens doet? Een chronisch ziek mens?

Dat ik EINDELIJK gelijk heb gekregen, dat was de tweede slag die in mijn voordeel is. Waarmee niet alleen de gemeente duidelijk wordt dat er binnen hun organisatie van alles fout gaat maar waarmee ik ook de critici los van de gemeente meteen de mond snoer. Want hoe vaak ik te horen heb gekregen “dat een gemeente het wel bij het rechte eind zou hebben”? Je wilt het niet weten. Mensen gaan er zonder pardon van uit dat ambtenaren en wethouders heilig zijn. Geloof mij, plaats het woordje “schijn” voor het woordje “heilig” en we komen ergens.

IT'S MY LIFE

Even lijkt het er op dat ik alles opnieuw tot me laat komen. Dan besluit ik: ‘nee, Jess. Dat zijn ze niet waard…, nu niet, nooit niet. Vertrouw er op dat het goed komt.’ Met het nummer “It’s my life” van Bon Jovi in mijn hoofd voel ik mijn vertrouwde, fijne gevoel terugkeren in mijn lijf. 

Daarop kruip ik opnieuw achter de laptop, dit maal zonder een glas ijsthee maar nog steeds met de kaarsjes aan, om jullie te voorzien van deze blog. In alle rust beseffend dat dàt het enige is wat belangrijk is: ontspanning, rust. En zo komt het toch nog goed met mijn #zelfzorgdag.

Graag tot over twee weken en vergeet vooral niet te genieten.

X Jess

PS. Wil je het artikel in het Dagblad van het Noorden lezen?

2 thoughts on “#zelfzorgdag – Happy Jess

  1. Annita

    Hihi, als je iedere twee weken zo’n verhaal wilt schrijven, wordt het alsnog een dagtaak, lieve Jessica😂😂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *